VERTAALD IN AQUAREL

OPENINGSZIN VAN DE SPIEGELZAAL    

RONDKIJKEN

Ik was die ochtend van de eerste winterdag aan zee vroeg opgestaan. Nog even de toeschouwer van het eigen leven zijn, de ansichtkaarten met watermerk willekeurig, los van de tijd, rangschikkend. Het is mooi geweest en de hoogste tijd om uit en door te pakken.

Verder langs de vloedlijn de oude voetstappen volgend kwam ik de versteende houten balken tegen. Sporen van een bipolaire scheepsramp en reset van een leven. De jaarringen waren weer rond. Ik ga er een paar bewaren naast die afgestofte eerste traan van een In memoriam. In de kamer der eenzaamheid was nog meer dan genoeg ruimte. Het is ook een logeerkamer. De eenzaamheid als meest trouwe metgezel, een betrouwbaar, solide fundament waarop elke vorm van bestaan in de tijd gebouwd kan worden. Zij komt soms nog even langs zonder weggeweest te zijn.

Ik zag het oude scheepskompas. De noorderzon kwam in goud weer op en duwde de dansende spiegelreflecties richting de kust. Het licht was van een buitenaards blauw. De branding ruiste als nooit tevoren terwijl ik door een oud scheepsjournaal bladerde. Sommige kleurlagen waren ietwat gebladderd, de meeste aquarellen waren uitgelopen en opgelost in het groter plaatje. 

In deze vroege ochtend van een eerste dag spoelden nog enkele oude valse noten aan land. Altijd weer even wankelen, even uit het lood, Echo's van een eens schijnbaar onherstelbare schade die gebleven is, maar die gerepareerd werd. Soms moeten de dingen, en waarvan je weet dat het allemaal weleens goed mis kan gaan, gedaan worden. Maar er mag gewankeld worden. Om te herpakken, door te wandelen, in de pas met jezelf en weer rechtop. Sterker. De metronoom verstaat dit kunstje. Maar ik sta weer stevig op vaste grond: de moeilijke weg had mij hier gebracht, de makkelijke had ik links en rechts aan mij voorbij laten gaan. Zelfs de hardste noten kunnen gekraakt worden en hebben een uiterste houdbaarheidsdatum.

Aan de horizon klonk de koperen scheepsbel. De glazen werden geslagen. Ik keek op het klokje en zag in het zandlopertje dat het laagtij begon te keren. De laatste seconde klom langs de weg der geleidelijkheid naar beneden. De schoonheid van het zandlopertje is dat je nooit precies weet hoe laat het is en daardoor nooit te vroeg en zeker niet te laat bent. En dat, hoe je haar ook wendt of keert, het glas altijd half vol is, ook al is de bodem in zicht.

Langs de vloedlijn zag ik dat de oude voetstappen teruggelegd waren. Een zandkathedraaltje spoelde in slow motion door de branding weer terug het strand op. De beeldenstorm begon lekker op gang te komen. Ik zou hier gewoon wachten op wat uit de toekomst al onderweg was. Het was pas de vroege ochtend van de eerste dag. Ik had alle tijd van de wereld en daarvan kon best een klein stukje gemist worden voor van alles en nog wat en dat ook nog gedaan moest worden.

Het is niet altijd alleen maar het goede behouden, maar zeker ook de brokstukken van alle ellende als basis. Alleen geluk en zorgeloosheid brengen je niet perse verder. Zonder regen rest de woestijn, enkel en alleen kijkend in de richting van de zwaartekracht verdwijnen de gewichtsloze essenties van het leven. 

In het zandlopertje kwam de twee voor twaalf in beeld. De tijd was verstreken. 

Nog twee minuten te gaan waarin nog veel gedaan moest worden. 

Maar ik heb alle tijd van de wereld, dus het was genoeg.

Onder de heldere luchten sta ik in de Spiegelzaal. Op bezoek bij de beelden die ik in mijzelf gevonden had, heb en straks nog eens ga (her)vinden. Het is grasduinen in het perpetuum mobile van mijn eigen onbegrensde bipolaire uni- en omniversum.

Hier staat ergens in rondom overal het eigen huis, mijn plaats in ruimte en tijd, gebouwd op de fundamenten van stilte. Zij is telkens weer als het leven: een werk in uitvoering, van inhoud en zingeving, van vullen, inrichten en aankleden. bezig zijn met het uitzoeken van de muzikale -onbegrensde- omlijsting van de beelden. 

Hier in de Spiegelzaal draait alles net even andersom:

• het is zien en gezien worden,
• beleven en laten leven
• de tijd en ruimte nemen en geven
• buiten de lijntjes verder durven kleuren
• de storm in de stilte kunnen vangen

Terwijl ik een roos van winterlicht langs de hemel gedragen zag worden wist ik dat de langste nacht gedaan was. Dat alles langs grote lijnen rond was.

Er kon rondgekeken gaan worden.